रविवार, 17 जून 2018

पापा

                       ✍पापा ✍

शायद हो गया होगा, सभी ने *happy Father's day* वाले पोस्ट share किये।किसी ने photo share की तो किसी ने खुबिया।
पर मेरे पापा किसी पोस्ट के मोहताज नही।
हम बता कर या जता कर ये साबित नही कर सकते कि हम उनसे कितना प्यार करते हैं।

मुझे अभी भी याद है, मेरी नामुमकिन ज़िद्द के आगे मैंने उन्हें झुकते देखा हु।

दुनिया से अकेले ही संघर्ष करते देखा हु।

सभी के सामने मुस्कुराते पर अकेले कही मैने उन्हें रोते देखा हु।

बहोत बड़ा दिल होता है, उनका बच्चों की जरूरत के आगे मैंने उन्हें लाचार देखा हु।

सभी को माँ ही पसंद है, 

क्यों कि वो उनके लाडले होते है।

पर बाप को बोहोत कम ही समझ पाते है, क्यों कि वो डाटते है, हमेशा फुटकारते है, पर उसके पीछे के फिक्र को नही जान पाते।

असलीयत में तो जब जब पापा मेरे पीछे मज़ाक़ से भी डंडा ले कर दौड़ते है, न तब बाप बाप होता है, समझ मे आता है।

ना मोल है इनका

बहोत ही अनमोल है।

रविवार, 18 फ़रवरी 2018

माझा शिवराय येत आहे।

माझा शिवराय येत आहे।

न कुठला अस्त्र घेवून ही।
न कुठला शस्त्र  घेवून ही।
घेवून ही आपल्या विचारांचा 
गाज येत आहे।
माझा शिवराय येत आहे।

गरीबांच हक्का साठी लड़ा याला 
बेरोजगारी ला मारायला 
भ्रष्टाचारा ला संपवन्या सांठी 
घेवून जन्म करायला न्याय येत आहे।
माझा शिवराय येत आहे।

आपल्या स्वाभिमानाला तसाच ठेवून ही।
आपल्या रक्तला एक एक थेबना जपून ठेवून ही।
या नव्या निर्दय संसाराला बदलन्या करिता
माझा देव येत आहे।
माझा शिवराय येत आहे।

या महाराष्ट्र ला देवून ही वरदान याच मातीत येत आहे।
माझा शिवराय येत आहे।
                           .. @शायर शुभम

मंगलवार, 2 जनवरी 2018

फिर से

*new year poem*
       (फिर से)

फिर से क्या कोई उमीद की किरण जगेगी ?
फिर से क्या मंज़िल सही रास्ते से भागेगी ?
फिर से क्या वो लौट के आयेगी ?
फिर से क्या आ कर वापस 
तो नही जायेगी ?
फिर से ये तय नही हुआ है,
मुझे लग रहा है, पिछले साल जैसा नही होगा।
शायद इस साल तो कुछ अच्छा होगा।

फिर से सोचा गया।
फिर से समझा गया।
फिर से सब के सामने कुछ बोला गया।फिर से यही यही सवाल मेरे मन मे उठा।
शायद लग रहा है,पिछले साल जैसा इस साल ये फैसला नही करेंगे।
शायद कोई किसान आत्महत्या तो नही करेंगे।

फिर से उसकी याद आई।
फिर से वो ख्वाबो में आई।
फिर से मेरे दिल मे दस्तक हुई
फिर से नये प्यार की शुरुआत हुई।
शायद लग रहा था,पिछले साल जैसे वो मेरे दिल से नही निकलेगी।
शायद इस साल तो वो बेवफा नही निकलेगी।

फिर से सस्ती वाली दाल घर मे बनेगी।
फिर से कम बिजली में भी लाइट चलेगी।
फिर से मेरी बाइक भी सस्ते पेट्रोल में चलेगी।
शायद लग रहा है, पिछले साल जैसी कोई परेशानी नही रहेगी।
शायद शायद इस साल तो मंहगाई नही रहेगी।
फिर से अपना बंद मुँह खोला गया।
*शायर शुभम*

मंगलवार, 5 दिसंबर 2017

तुझी आठवण येते ग आई।

*तुझी खुप आठवण येते ग आई।*
माझ्या हुदयातला दुख कोणाला दाखवू शकत नाही।
तुला नेहमी राहयची मला ,तैयार करुण शाळेत पाठवण्याची घाई।
आता तू नाही तर स्वता तैयार होवून मी शाळेत जाई।
तुझी खुप आठवण येते ग आई।
माझ्या लहान लहान मस्करी नी तू रुसुन ज्याची।
मला कधी मरायची तर कधी रागवुन ज्याची।
आता तुझी कमी मला जाणवते म्हणुन मी आता काही चुका नाही करायचे।
तू नाही तर माझ्या प्रत्येक दिवस माझा वाटे जसा माझा जीव जाई।
तुझी खुप आठवण येते ग आई।
बाबानी मला प्रेम केल खुप।
दादानी मला साँभडले।
पण तुझ्या लाडा सांठी आता पण तरसले।
तुझी आठवण आली की मी फदफद रडू पण नाही।
आता तो सहवास मी जास्त करु पण नाही।
मनाचा मनात मी पूर्ण पणे गुथले आहे।
तुझ्या प्रेमा साठी आता पण तरसले आहे।
करतो आता फक्त एकच प्राथर्ना ।
देवा हो देवा।
नको हिसकु कोणा तू लेकराची माई।
तुझी खुप खुप आठवण येते ग आई।
*शायर शुभम देशमुख*
*तुमसर महाराष्ट्र*

गुरुवार, 30 नवंबर 2017

लहान पणी चा प्रेम।

*"लहान पणी चा प्रेम।"*

तो पावसाचा छण
जिकडे तिकडे पूर्ण पानी च साचलेला होत।
मी पाऊस थामबयाची वाट बघत होतो।
त्याच क्षणी माझ्या कानात एक स्वर गूँजले।
मी आश्चर्याणि मागे वडून पाहिले, मला कोणी दिसला नाही।
मला वाटल पावसाचा पाण्याचा आवाज असेल।

मग पुन्हा पुन्हा ते स्वर मला ऐकू येत होत।
आता मी तो स्वर सोधत होते।
तसाच एकाएकी एक सुन्दर मुलगी माझा समोर येवून मला म्हणाली "तू वेडा आहे का?
कुठ गेला होता।

मी आश्चर्याने फक्त सतत तिचा कड़े बघत च होते। ते मला एका लहान मुला प्रमाणे रागवत होती।
मला काही कडेना।
मी फक्त तिचा कड़े पाहुंन हसत च होतो।
'"काय रे वेडा आहेस का""??
असे म्हणून ते माझ्या कड़े आता रागाने बघत होती ।
माझ्या मनात अनेक प्रश्न आता निर्माण झाले होते ,कोण असेल ही मला अगदी बरोबर ओडकले हिने।
नंतर अगदी हदुच ध्वनित विचारले ""खरोखर नाही ओडकले न मला""
आणि राडायला लागली।
ओड़खले होते मी तिला कधी प्रेम पण केल होत मी तिच्या शी पण तेव्हा तिला माझा प्रेम काही कडेना।
मी अगदी जोराने तिचा कड़े बघून राडायला बसले।
ते पण खुप जोरात जोरात रडत होती।
जसा काय जणु पावसाचा जास्त आमचे अश्रु असतील।
आम्ही एका मेका कड़े बघतच होता।
जो प्रेम मी 16 वर्ष्या चा वयात केल होत,
तेव्हा तिला नाहि समझले होते पण आता मला बघून का बर हे इतकी रडत आहे??
हाच प्रश्न माझ्या डोक्यात येत होत।
तर तितक्यात ते म्हणाली""मला माहित आहे,तू काय विचार करत आहे,मला माहित आहे,मी तुझा खुप तिरस्कार केल पण त्या मधे मी तुला किती प्रेम करायचे हे मलाच माहित आहे।"'
मला आता काही शब्द सूचेना आता मी काय बोलू मग मी धाडस करुण विचारले ""तेव्हा का नाही मला सांगितले।""
तिचे आता अश्रु थामबत च नवते एका हदुच ध्वनि नी मला सांगितले काही गोष्टी स्वताच्या साथी नाही तर दुसऱ्या साथी पण निर्णय घ्यावे लागतात।"'" असे म्हणून ते शांत झाली।
आणि जोरात हसुन
म्हणाली खुप वेडा आहे रे तू।।।
मी तिच्या कड़े कौतुल्याने बघातच होते।
आणि ती म्हणाली मला जायचे आहे।
''मग कधी भेटणार"'??
मी गमतीने विरचले।
ते माझ्या कड़े न बघता म्हणाली आता काही फायदा नाही रे आपल्या भेटिचा माझ्या संसार वेगड़ आहे, माझे मूल आहेत आता या प्रेमाचा काही अर्थ नाही उरला आहे।
आणि हसत हसत ते तिथुन निघुन गेली

मी चक्क आश्चर्याने मात्र तिला जातानि बघातच होते।
ती एकदा पण मागे वडून नाही बघितला।

मी मनाचा मनात खुप हसत होतो।
तो प्रेम जो कधी मी विचार नाही केल होतो।
त्याच काही भविष्य नवता पण।
पण एक आठवण होती।
तो पहिल्या प्रेमाचा माझा अनुभव
खूपच मजेदार असते।
पूर्ण नाही होत
मात्र अनुभव खुप देतात।

"""खरोखर लहानपणी चा तो प्रेम मात्र विसर्ल्या
सारखा नसतो।।।।
पण त्या वयात प्रेमच होत असतो असा मात्र एक अफवाद असे म्हणू शकतो।

शायर शुभम देशमुख
7709721433
तुमसर जि.भंडारा,महाराष्ट्र

बुधवार, 15 नवंबर 2017

विरह

*मी तिला विसरु शकत नाही*

आयुष्याचा या वाटे ती मला असी एकटी सोडून गेली।
आज असते सर्वात जास्त गरज जिची ते मला न सागता निघुन गेली।
आता तिचा सहवास पण मी विश्रु शकत नाही।
होतो माझ्या हुदयला किती पण त्रास पण मी तिला विसरु शकत नाही।

ते लहान लहान गोष्टीनी मला हसवत होती।
जर कधी मी रुसलो तर ते खुप रडत होती।
आमचा मनात अगदी स्पष्ट है प्रेमाचे नाते होते।
एकमेकांचा हुरदयात पण आमचे राहणे होते।

हा प्रेमळ अनुभव अख्य्या जीवनात मी विसरु शकत नाही।
मी तिला कधी विसरु शकत नाही।

ये तुला माहित आह काय आपण कसे फिरायला जायचे।
मस्त मज़ा मस्ती करायचे।
आता तर कुणी हसवते पण मी मनाने हसु शकत नाही।
ये मी तुला  विसरु शकत नाही।

आता तर या जगात कुणावर पण विश्वास न करुण राहतो।
सोप नसतो माझ्या सारखा दगडी हुरदया बनून मी राहतो।
मला तर फक्त तुझाच आधार होता।
तुला पण माहित होत कि तुझा माझ्या वर पूण अधिकार होता।
हे अश्रु पण डोळयाचा पाखळी वर पण जास्त वेड राहु शकत नाही।
आता तर सर्वाना माहिती आहे, मी तुझ्या शिवाय राहु शकत नाही।

माहिती आहे , मला तू परत कधी येणार नाही,तरी पण तुझी मी वाट बघतो।
तुझी कोणती पण मस्करी आठवली की जोरात मी हसतो।
आता या सर्व गोष्टीचा अर्थ साध्य कुणाला मी करू शकत नाही।
खरोखर मी तुला कधी  विसरु  शकत नाही।
आता हा एकटेपणा मला आता आवडत पण नाही।
पण तुझ्या शिवाय दूसरा कोणी मला आता आवडत पण नाही।

कोणी सोडून गेल्याने आयुष्य कधी संपत नाही।
चेहरा वरील दुःख पण लपत नाही।
पण आठवणी विसरायला अख्या आयुष्य कमी पडतो।
तिचा आठवणीत मी एकांतित खुप रड़तो।

*""पण पण मला जगायच आहे।*
*या संसारला मला दाखवयाच आहे।*
*तुझ्या गेल्याने मला हे कळल* ,
*या जगात जगायच आहे तर स्वतासाठी नाही तर दुसऱ्यासाठी जगायच हे मला पटल।*""
शायर शुभम देशमुख
तुमसर जि.भंडारा महाराष्ट्र

मंगलवार, 14 नवंबर 2017

बचपन ही लौटा दो।

फिर से वही खिलोने लौटा दो।

फिर से वही लड़कपन ही लौटा दो।

और ख़्वाइश नही ज्यादा जवान बनने की

कोई कोई बचपन ही लौटा दो।